Esuk-esuk ning warung kopi, Yu Kamisem, Mbah Rasini, lan Kang Tarwan lagi padha lungguh ngombe teh anget karo mendoan.
Yu Kamisem banjur nggrundel,
"Mbah, jaman saiki kuwe aneh tenan ya. Arep tuku beras bae ora nganggo dhuwit kontan, ning nganggo QR... QR... apa jenenge kuwi?"
Mbah Rasini mesem tipis.
"QRIS, Yu. Ning aku ya padha bae. Mbiyen wong dagang mung muni, 'Niki kembaline sekawan ewu.' Saiki malah muni, 'Dipindai nggih.' Dipindai kuwe apa? Aku dudu barang kiriman!"
Kang Tarwan sing luwih enom ngguyu nganti meh keselek.
"Lha kuwi tinggal mbukak HP, terus scan."
Yu Kamisem langsung njawab,
"Nah kuwi masalahé! HP-ku nek dibukak sing metu mung foto putu, ora ana scan-scanan."
Mbah Rasini banjur crita,
"Wingi aku menyang puskesmas. Karepé daftar. Mbak-mbake ngomong, 'Nggih Mbah, daftaré online.' Aku takon, 'Online kuwe ning endi? Ning dalan gedhé apa ning pasar?'"
Kang Tarwan nganti ngguyu banter.
"Online kuwi nganggo internet, Mbah."
"Lha internet kuwe wongé sapa? Kok kabèh kudu liwat internet?" pitakoné Mbah Rasini kanthi polos.
Ora suwi ana kurir teka nggawa paket.
"Paket kanggo Yu Kamisem!"
Yu Kamisem kaget.
"Lho, aku ora krasa pesen apa-apa."
Kurir njawab,
"Niki pesenan anaké Yu. COD."
Yu Kamisem tambah mumet.
"COD? Wong aku jenengé Kamisem, dudu Kod!"
Kang Tarwan nerangake,
"COD kuwe bayare pas barang teka."
Yu Kamisem mung ngelus dada.
"Yen ngono mbok ya disebut bae 'bayar pas teka'. Wong kok seneng nggunakna tembung aneh-aneh."
Bar kuwi, Mbah Rasini nuding bocah-bocah sing lagi lungguh jejajar.
"Delengen, Tarwan. Bocah-bocah saiki kumpul ning kene, ning sing diajak omong HP kabèh. Wong jejere dhewek ora diajak guneman."
Kang Tarwan ngangguk.
"Ya ngono Mbah, saiki jenenge media sosial."
Mbah Rasini nyengir.
"Media sosial apa ora, sing penting nek ana tamu ya disawang. Aja mung nyawang layar."
Yu Kamisem banjur nambahi,
"Mbiyen wong rebutan banyu sumur. Saiki rebutan colokan listrik."
Kabèh padha ngguyu.
Kang Tarwan banjur ngomong kanthi alus,
"Jaman pancen owah terus. Sing enom kudu sabar ngajari wong tuwa nggunakna teknologi. Ning sing tuwa ya aja wedi sinau. Ora usah isin takon, ben ora ketinggalan."
Yu Kamisem ngangguk-ngangguk.
"Ya wis, wiwit sesuk aku gelem sinau nganggo HP. Ning syarate siji..."
"Apa kuwi, Yu?" takoné Kang Tarwan.
"Nek HP-ku macet, aja disuruh dipateni terus diuripna meneh. Wong aku ya ngono nek kesel ora langsung waras!"
Warung kopi langsung kebak swara ngguyu. Mbah Rasini nganti ngusap eluh merga kakehan ngguyu, dene Kang Tarwan mung geleng-geleng sirah. Sanadyan jaman saya modern, guyon lan kebersamaan tetep dadi obat sing paling nyenengake kanggo wong Banyumas.
Amanat:
Teknologi nggampangna urip, nanging rasa sabar, kekancan, lan gelem sinau tetep dadi kunci supaya wong enom lan wong tuwa bisa padha nyelarasake urip ing jaman modern.
No comments:
Post a Comment