Mundhak Rega

 Wis jan, jaman siki angger mlebu pasar kuwe rasane kaya mlebu rumah hantu—gampang kaget karo jantungan! Ora merga ana dhemit, tapi merga ndeleng rega-rega sing mundhake ora nganggo permisi.

Kaya ceritane Kaki Daplun karo Nini Rikem, bojone, sing umure wis setengah abad punjul sethithik. Srengenge nembe mlethek, Nini Rikem wis mrengut bae nang pawon karo nyekeli dhuwit seket ewu sing wis lecek.

"Pak! Kaki Daplun! Tangiiiii! Kie dhuwit seket ewu siki wis ora ana ajine! Dienggo tuku lombok karo miyak goreng thok bae wis ambyar!" omomge Nini Rikem, suarane melengking ngasi keprungu tanggane.

Kaki Daplun sing nembe gregah-gregah tangi turu karo isih ngantuk, njawab karo ngulet, "Lah, rika kuwe aja mrengut bae, Mbok. Mengko nembe tangi turu malah cepet tuwa. Dhuwit seket ewu ya isih teyeng nggo tuku, angger milih sing bener."

"Bener dengkulmu mlicet! Miyak goreng mundhak, beras mundhak, lombok mundhak... Siki rega lombok sekilo wis madhani rega emas murni! Angger rika ora percaya, nganah melu nyong nggoleti lawuh mring pasar!" tantange Nini Rikem.

Merga kepancing omongane bojone, Kaki Daplun gelem melu nemeni maring Pasar Wage. Tekan pasar, suasanane pancen wis beda. Bakul-bakul ora pada bengok-bengok nawakna dagangan, tapi malah melucur curhat masalah rega.

Nini Rikem marani bakul janganan langganane, Yu Sarwen.

"Yu, lombok abang siki sekilo pira?" takone Nini Rikem.

"Wah, Nim... Siki rega lombok wis ora nganggo rupiah maning, rasane kaya nganggo kurs Dollar! Sekilo wis seket ewu luwih. Angger rika tuku ewon, teyengé mung ulih lombok telung glundhung, kuwe bae sing siji wis garing!" jare Yu Sarwen karo ngguyu kecut.

Kaki Daplun sing krungu langsung melu nimbrung, "Jan, lombok bae siki kemaki banget ya. Padahal rasane tetep pedhes, ora dadi legi."

Ora let suwe, Kaki Daplun karo Nini Rikem pindah maring bakul sembako nggo tuku miyak goreng karo endhog. Ndeleng rega endhog sing mundhak, Kaki Daplun nduweni ide sing jare deweke cerdas banget. De weke marani bakul sembako, Kang Min.

"Kang Min, endhog siki sekilo pira?" takone Daplun.

"Telung puluh ewu, Lik," jare Kang Min.

"Lah, larang temen! Angger nyong tuku cangkange thok, ulih murah apa ora? Mengko isine tak iseni banyu dadi endhog-endhogan," jare Kaki Daplun karo njenggureng.

Kang Min langsung nyembur, "Matamu po, Lik! Angger tuku cangkange thok, nganah takon maring pitike langsung, gelem belih dhuwite dicicil!"

Nini Rikem sing isin ndeleng kelakuane bojone langsung njewer kupinge Kaki Daplun. "Aja gawe isin, Pak! Siki mending tuku tahu karo tempe bae sing biasane dadi kancane wong cilik."

Tapi, pas gutul bakul tempe, bapake thole sing dodol tempe malah ngomong, "Tahu tempe siki dudu kancane wong cilik maning, Nim. Siki ukurane wis dadi cilik banget, saking larange kedhele. Kie deleng, tempe siki tipise wis kaya kartu ATM. Angger ketiup angin mbrobos sethithik bae teyeng mabur!"

Kaki Daplun ngguyu latah-latah, "Hahaha! Tempe siki teyeng nggo kipasan ya, Kang? Jan, saking tipise, angger dipangan rasane langsung ilang nang gurung, ora krasa nang untu!"

Bungah ora ulih, blanjaan mung ulih sethithik, dhuwit seket ewu wis amblas ora ana sisa. Kaki Daplun karo Nini Rikem akhire mlaku bali maring ngomah karo nggawa tas kresek cilik sing isine mung tempe tipis karo lombok telung iji.

"Pak, siki rega-rega wis dhuwur banget. Dewek kudu kepriwe kie nggo mangan saben dinane?" takone Nini Rikem, rada melas.

Kaki Daplun, sing pancen wonge seneng guyon lan pasrah, mangsuli karo ngrangkul bojone, "Wis lah, Mbok, aja dipikir nemen-nemen. Angger rega lombok, miyak, karo beras mundhak dhuwur... dewek ya kudu melu mundhak!"

"Mundhak kepriwe?!" Nini Rikem bingung.

"Mundhak sabare... karo mundhak dongane! Sing penting dewek isih teyeng ngguyu bareng. Siki sing dhuwur rega barang, sing penting aja rega dhiri dewek sing mudhun!" jare Kaki Daplun karo ngguyu kemekelen.

Nini Rikem sing krungu kuwe akhire melu ngguyu, senajan wetenge wis mulai ngelih krungu suarane tempe sing arep digoreng nganggo miyak sethithik banget nang pawon.